10 Dateringsonderzoek

  • Versie: 1
  • Datum: 11/12/2008
  • Auteurs: Anton Ervynck, Kristof Haneca, Mark Van Strydonck

Inleiding

Binnen de archeologie worden vondsten of contexten traditioneel gedateerd op basis van de stratigrafische context, van hun morfologische kenmerken of van bepaalde historische verbanden die gelegd kunnen worden. Bij het ontbreken van een historisch kader krijgt men enkel een relatieve datering ‘ouder dan’ of ‘jonger dan’. Via natuurwetenschappelijk onderzoek kunnen echter ook bepaalde biologische of fysico-chemische eigenschappen van het opgegraven materiaal voor datering gebruikt worden. Indien succesvol is een natuurwetenschappelijke datering in de meeste gevallen absoluut. Het resultaat van de analyse is een kalenderdatum of een range van data waarbinnen de reële datum met statistische zekerheid valt.

Er zijn binnen het vakgebied een hele reeks natuurwetenschappelijke dateringsmethoden ontwikkeld, waarvan er binnen de Vlaamse archeologie maar twee met een zekere frequentie gebruikt worden: radiokoolstofdatering en dendrochronologie. Zij worden in de eerste versie van de onderzoeksbalans behandeld. Andere technieken, zoals thermoluminiscentie en archeomagnetisme, komen in een tweede versie aan bod.